Stenocactusy rosną północnej i środkowej części Meksyku, gdzie można je odnaleźć w skalnych szczelinach albo na trawiastych zboczach i równinach, co czyni je pozornie niewidocznymi.
Myślę, że warto się tej, egzotycznej dla statystycznego Polaka, krainie przyjrzeć bliżej.
Meksyk nazywany często jest krajem kaktusów, a to dlatego,że znajduje sie na jego terenie najwięcej rozmaitych gatunków kaktusów spośród spotykanych w całej Ameryce Północnej.
Część południowego Meksyku odznacza się obfitymi opadami, gdy tymczasem środkowa i północna część kraju cechuje się małą ilością opadów. Wyjątkiem jest wybrzeże Oceanu Atlantyckiego.
Kraj ten poorany jest wieloma pasmami wysokich gór, gdzie panuje wielka susza, zaś chmury nabierające wody z oceanu rzadko je przekraczają.
Cały kraj ma charakter stepowy, a miejscami pustynny. Istnieją rejony, zwłaszcza na północy kraju, gdzie w ciągu roku nie spada więcej niż 100 mm deszczu.
Na północy kraju zaś nie dość, że panuje wieksza susza to i inne czynniki są bardziej skrajne niż te panujące w środkowym Meksyku. Noce bywają chłodne. W zimie zdarzają się mrozy nawet do - 5 stopni Celsjusza. Słońce nawet w miesiące zimowe wnosi się wysoko nad horyzont, a dzienna temperatura jest dość wysoka. Okres deszczowy przypada na lato. W prowincjach środkowych w jesieni nastaje jeszcze drugi okres deszczowy o nieco mniejszym natężeniu. W prowincjach północnych zimą bywa wszędzie sucho.


Oprócz Stenocactusów w Meksyku odnaleźć można takie gatunki jak Ariocarpus, Astrophytum, Cephalocereus, Coryphantha, Echinocactus, Lophophora, Mammillarie, Obregonia, Strombocactus, Thelocactus, Turbinicarpusy.

Hidalgo - stan w środkowym Meksyku. Powierzchnia 20,8 tys. km2. 1,9 mln mieszkańców (1990). Stolica Pachuca. Zajmuje wyżynne i górzyste tereny południowej części Wyżyny Meksykańskiej (Mesa Centralna) i gór Sierra Madre Wschodnia. Klimat podrównikowy, wilgotny, odmiana górska.

San Luis Potosí, stan w środkowym Meksyku. Powierzchnia 63,1 tys. km2. 2003 tys. mieszkańców (1990). Stolica San Luis Potosí.ajmuje wyżynne i górzyste tereny południowej części Wyżyny Meksykańskiej (Mesa Centralna) i gór Sierra Madre Wschodnia, tylko na południowym wschodzie niewielka nizinna kotlina. Klimat zwrotnikowy kontynentalny, suchy.

Oaxaca, stan w południowym Meksyku. Powierzchnia 95,4 tys. km2. 3019 tys. mieszkańców (1990). Stolica Oaxaca.Większą część zajmują górzyste tereny Sierra Madre de Miahuatlán, Sierra Madre de Oaxaca oraz Sierra Madre de Chiapas. Niziny na wybrzeżu Oceanu Spokojnego i w północno-wschodniej części stanu.
Klimat podrównikowy wilgotny, na południowym wschodzie suchy. Gęsta sieć hydrograficzna. Największymi rzekami są: Río Verde, Tehuantepec, Santo Domingo i San Juan. Znaczną powierzchnię zajmują lasy monsunowe.

Tamaulipas - stan w północno-wschodnim Meksyku, nad Zatoką Meksykańską, na północy graniczący z USA. Powierzchnia 79,4 tys. km2. 2250 tys. mieszkańców (1990). Stolica Ciudad Victoria.

Guanajuato - to stan Meksyku położony w centralnej części kraju. Powierzchnia 79,4 tys. km2. 2250 tys. mieszkańców (1990). Stolica Ciudad Victoria. Zajmuje górzyste tereny silnie rozczłonkowanego łańcucha Sierra Madre Wschodnia, opadającego na północy i wschodzie ku płaskiej nizinie. Klimat zwrotnikowy, pośredni. Główne rzeki: Río Bravo del Norte, Tamesí, Soto la Marina, Conchos, Carrizal. Duże zbiorniki wodne - Falcon, Marte Gomez, Vicente Guerrero. Dużą powierzchnię zajmują naturalne lasy i zarośla podzwrotnikowe.

Querétaro, stan w środkowym Meksyku. Powierzchnia 11,8 tys. km2. 1051 tys. mieszkańców (1990). Stolica Querétaro. Klimat podrównikowy, wilgotny, z zaznaczającymi się elementami górskimi. Gęsta sieć hydrograficzn.

Zacatecas, stan w środkowym Meksyku. Powierzchnia 73,3 tys. km2. 1276 tys. mieszkańców (1990)Obejmuje pagórkowate i górzyste tereny w centralnej części Wyżyny Meksykańskiej, na zachodzie - wysoki łańcuch Sierra Madre Zachodnia. Klimat zwrotnikowy kontynentalny, suchy.